Duygu Evimiz

BEN LOKMAN EREN

Ben Lokman Eren,

Ta ezelde ben görmüştüm rüyamı,

Felek kırmıştı kanadımı kolumu,

Anneme babama hatıra bıraktım torunlarını.

                         Kaza geçirdiğimi anneme demeyin,

                         Felek çevirdi çarkımızı terse,

                         Oğlun ölmedi, kursa gitti kursa deyin,

                         Felek çevirdi çarkımızı terse.

Evimizin önü mahşere döndü,

Her gelen dostlarınız gözyaşı döktü.

                         Ben oğluma doyamadım,

                         Şimdi doysun kara topraklar.

                         Lokman’ımın mezarının üstünde otlar biter,

                         Bu dünya çektiğim acılar bana yeter.

Böyle acıları Mevla’m kimseye göstermesin,

Şimdi Lokman’ım kara toprakta yatıyor,

Düşündükçe gözlerimden yaşlar akıyor,

Sanki adaletin terazisi sarsıldı…

                         Ben nereye gidersem,

                         Gözyaşlarım da benimle gider,

                         Eller güler oynar benim gözyaşlarım sel olur gider,

                         Dost dediklerim yüzüme bakmaz el olur gider…

Kara toprak nice bedenler yedin,

İnsan gibi muhannet değilsin.

Senden geldim sana döneceğim,

Kara toprak yorgan gibi üstümü örtersin,

Gizli sırlarımı kimseye söylemesin.

                         Ne kadar asilsin kara toprak,

                         Ne kadar güzelsin kara toprak…

                                                    Kerim EREN