Duygu Evimiz

DÜNYANIN AYNASI

Dost yüzlü görünür ayna gibi yalan dünya

Gözlerini açıver de bak gördüklerinin hepsi rüya

Kendini görmek istersin belki aynaya baktıkça

Alevlenir ihanetin ateşi sen yok olup yandıkça

Bir dost ararsın bu alevi söndürecek

Hayal kurarsın belki de yüzünü güldürecek

Bilmelisin ki gerçekler bazen acıdır

Unutma dostum dostun ihaneti gerçekten daha yakıcıdır

Her köşesinde ayrı bir güzellik var sanırdım dünyanın

Hiç hesabını yapmadım bile bile söylenen yalanın

Biz böyle gördük Atamızdan babamızdan

Hiçbir zaman eksilmedi dürüstlük kitabımızdan

Uğur ASLAN 12 Haziran 2007

SENİ SEVDİM ANNE

Senin şefkatini, senin beni sevmeni,

Küçükken her ağladığımda neyin var yavrum demeni,

Benimle hasta olup benimle iyileşmeni,

Ben seni sevdim Anne.

                         Her okula gidişimde beni giydirmeni,

                         Zihnin açık olsun deyip koklayıp öpmeni,

                         Saçlarımı taramanı, yüzümü okşamanı,

                         Ben seni sevdim Anne.

Okuldan her dönüşümde kapıda beklemeni,

“Karnın aç mı, ne yersin yavrum?” demeni,

Karnımı doyurup, birde dizlerinde yatmayı,

Ben seni sevdim Anne.

                         Gözlerim her dalışında uykuya seninle,

                         Hani masallar anlatırdın ya tatlı dilinle,

                         Üstüme örterdin ya hissettirmeden yorganımı,

                         Ben pamuk ellerini, seni sevdim Anne.

Dünyanın en kutsal varlığı Anneme sevgilerimle…

SENİ ÇOK SEVİYORUM ANNEM… 

Uğur ASLAN

BEN LOKMAN EREN

Ben Lokman Eren,

Ta ezelde ben görmüştüm rüyamı,

Felek kırmıştı kanadımı kolumu,

Anneme babama hatıra bıraktım torunlarını.

                         Kaza geçirdiğimi anneme demeyin,

                         Felek çevirdi çarkımızı terse,

                         Oğlun ölmedi, kursa gitti kursa deyin,

                         Felek çevirdi çarkımızı terse.

Evimizin önü mahşere döndü,

Her gelen dostlarınız gözyaşı döktü.

                         Ben oğluma doyamadım,

                         Şimdi doysun kara topraklar.

                         Lokman’ımın mezarının üstünde otlar biter,

                         Bu dünya çektiğim acılar bana yeter.

Böyle acıları Mevla’m kimseye göstermesin,

Şimdi Lokman’ım kara toprakta yatıyor,

Düşündükçe gözlerimden yaşlar akıyor,

Sanki adaletin terazisi sarsıldı…

                         Ben nereye gidersem,

                         Gözyaşlarım da benimle gider,

                         Eller güler oynar benim gözyaşlarım sel olur gider,

                         Dost dediklerim yüzüme bakmaz el olur gider…

Kara toprak nice bedenler yedin,

İnsan gibi muhannet değilsin.

Senden geldim sana döneceğim,

Kara toprak yorgan gibi üstümü örtersin,

Gizli sırlarımı kimseye söylemesin.

                         Ne kadar asilsin kara toprak,

                         Ne kadar güzelsin kara toprak…

                                                    Kerim EREN

SEVDA KURŞUNU

Sıktın bu sevdaya kurşunu hiç acımadan

Vurdun kahpece Allah’tan bile korkmadan

Soldu bak bu sevda çiçeği hiç açmadan

Çek git artık ardına bile bakmadan

Böyle sevdaya kahreder bağrıma taş basarım

Sensizliği kendime zehir yapar öyle de yaşarım

Mezarına gül değil karaçalı diker bakarım

Gelip geçenler beddua ettikçe bir beddua da ben katarım

Şimdi senden uzaktayım mesut ve bahtiyar

Elimde sazım dolaşırım diyar diyar

Sevda türküleri değil, ihanet nağmeleri söyler sazım

Bahar gelmeden geldi geçti yazım

UĞUR ASLAN 10 MAYIS 2007

GARİBAN

Geliyordu gariban uzaktan elinde bavulu

Geliyordu sessiz ve sakin

Bekliyordu evde anası babası

Kim bilir o anı görmek için neler vermezdi

Gurbette çok acı çekmişti gariban

Bir elinde içkisi bir elinde sigarası

Bazen gözlerinden birkaç damla yaş süzülür

Donuk parmaklarındaki sigarayı söndürürdü

Bu adam akıllı mıydı yoksa deli mi?

Yoksa gurbetin verdiği acı mıydı bu?

Belli olmuyordu hali bir gülüyor bir ağlıyordu.

Uğur ASLAN 22 Mart 2007